terça-feira, 12 de março de 2019

o mundo segue / le monde suit / el mundo sigue / the world goes on / de wereld ga door


o mundo segue
o seu ritmo febril
ameaças
dores
amor
consolo
tudo flui em um só caminhar

nesta era vindoura
meu passo está firme
estou calma
descolo
desloco
antigas categorias em mim

nesse movimento
enxergo-me
mais inteira
a carapaça foi-se
a carapaça desaparece
caminho em direção de mim mesma



le monde suit
son rythme endiablé
des menaces
des douleurs
de l’amour
de la consolation
le tout fluide sur un seul chemin

pour cette époque qui vient
mon pas est ferme
je suis calme
je décolle
je délocalise
d’anciennes catégories en moi

dans ce mouvement
je me vois
plus entière
la carapace s’en est allée
la caparace disparut
je marche en direction de moi-même



el mundo sigue
su ritmo endiablado
amenazas
dolores
amor
consolación
todo fluye en un solo caminho

para lo que está por venir
mi paso es firme
estoy calma
despego
desplazo
antiguas categorias en mí

en ese movimiento
me veo
más entera
el caparazon se fué
el carapazon despareció
camino en dirección de mi misma



the world goes on
in its devilish rhythm
threats
pain
love
consolation
all flows in a unique way

to the period that is coming
my step is firm
i’m quiet
lift-off
displaced
old categories on me

in this movement
i see me
more entire
the carapace went away
the carapace disappeared
i’m walking in direction of myself


de wereld ga door
zijn snel tempo
bedreiging
pijn
liefde
troost
alles stromen in een alleen weg

voor de volgende periode
mijn wandeling is sterk
ik ben kalm
opstijgen
lostrekkend
oude categorieën in mij

in deze beweging
ik zie mij
meer gehele
het schild is weg
het schild verdwijnt
ik ben wandelen naar de richting van mij

quarta-feira, 6 de março de 2019

saliendo de la caducidad / saindo da caducidade / quittant la caducité / let caducity down / overtuigt van vervallen


para Jorge Luís Borges, su poema “La Recoleta” 

nosotras convencidas de caducidad
por tantas nobles criaturas que no saben lo que
dicen que están vivas pero ya están muertas
nosotras seguimos con el polvo que nos devora
poco a poco, sin siquiera mirar hacia atrás
y así convencemonos que  hay que callarse
y así convencemono que somos feas
y así convencemonos que no podemos
y así convencemonos que tenemos miedo
y así convencemonos que ya todo está perdido
y quel el nuestro mundo se ahogó


convencidas de caducidad
dejamos la vida escurrirse por entre los dedos
finos y graves que miro en mí
por entre las sonrisas que ya no están aquí

salgo a caminar por mi carretera, y veo el sol
salgo a caminar por nuestra carretera, y respiro el aire
aquel que está en mí, aquel que es mio y de todos,
y entonces, veo lo que nadie me puede quitar
y entonces no me callo más
y entonces me veo bonita
y veo que puedo entonces
y no tengo más miedo entonces
y entoncés veo todo está por ser hecho
y que nuestro mundo está adelante
saliendo de la caducidad


© ana rossi 

para Jorge Luís Borges, seu poema “La Recoleta”

nós, convencidas de caducidade
por tantas nobres criaturas que não sabem o que
dizem, que estão vivas mas já estão mortas
nós seguimos com a poeira que nos devora
pouco a pouco, sem sequer olhar para trás
e assim convencemo-nos que temos que calar
e assim convencemo-nos que somos feias
e assim convencemo-nos que não podemos
e assim convencemo-nos que temos medo
e assim convencemo-nos que tudo está perdido
e que aquele nosso mundo se afogou

convencidas de caducidade
deixamos a vida escorrer entre os dedos
finos e graves que vejo em mim
por entre os sorrisos que não estão mais aqui

saio para caminhar pela minha estrada, e vejo o sol
saio para caminhar pela nossa estrada, e respiro o ar
aquela que está em mim, aquele que é meu e é de todos,
e então, vejo o que ninguém pode tirar de mim
e então, não me calo mais
e então, me vejo bonita,
e então, vejo que posso
e então, vejo tudo o que está para ser feito
e então, não tenho mais medo
e que aquele nosso mundo está à nossa frente
saindo da caducidade

 
© ana rossi


pour Jorge Luís Borges, son poème “La Recoleta”

nous, convaincues de caducité
par tant de nobles personnes qui ne savent pas ce
qu’elles disent qui sont vivantes mais qui sont déjà mortes
nous continuons avec la poussière qui nous dévore
peu à peu, sans regarder en arrière
et ainsi nous nous convainquons que nous devons nous taire
et ainsi nous nous convainquons que nous sommes laides
et ainsi nous nous convainquons que nous ne pouvons pas
et ainsi nous nous convainquons que nous avons peur
et ainsi nous nous convainquons que tout est perdu
et que notre monde s’est noyé

convaincues de caducité
nous laissons la vie s’égoutter entre les doigts
fins et graves que je vois en moi
entre des sourires qui ne sont déjà plus ici

je sors pour marcher sur ma superficie à moi, et je vois le soleil
je sors pour marcher sur notre superfície, et je respire l’air
celui qui est en moi, celui qui est à moi et à tous,
et alors je vois ce que personne ne peut m’enlever
et alors je ne me tais plus
et alors je me vois belle
et alors je vois que je peux
et alors j’ai plus peur
et alors je vois tout ce qui est encore à faire
et que notre monde est devant nous
quittant la caducité



            


to Jorge Luís Borges, poem “La Recoleta" 

we convinced of caducity
by so many noble people who don’t know
what they said that are alive but they are already dead
we follow dust that eat us
little by little without look behind
and so we convince ourselves that we have to shut up
and so we convince ourselves  that we are ugly
and so we convince ourselves that we can not
and so we convince ourselves that we have fear
and so we convince ourselves that all is lost
that our world is flooded

convinced of caducity
we let life drain through slender and
severe fingers that i look in me
between smiles that are no longer here

i go for a walk down my waist, and i see the sun
i go for a walk down our waist, and i breathe the air
this one that is in me, this one that is mine y of all of us
and so, i see what nobody can takes me off
and so i do not shut up any more
and so i see my beauty
and so i see that i can
and so i’m not scared anymore
and so i see what has to be done
and that our world is in front of us
let caducity down

 

© ana rossi                         
                  

voor Jorge Luís Borges, gedicht “La Recoleta” 
overtuigt van vervallen

wij overtuigd van vervallen
door veel mensen dit niet weten wat ze zeggen
 dat zijn nog leven maar al dood
wij volgen het stof dat eet ons
beetje bij beetje zonder achterom kijken
en zo wij overtuigd ons dat we moeten zwijgen
em zo wij overtuigt nos dat we zijn lelijk
em zo wij overtuigt dat we kunnen niet
en zo wij overtuigd nos dat we bang zijn
en zo wij overtuigt dat alles verloren is
en dat onze Wereld is verdronk

overtuigt van vervallen
we laten het leven gaat voorbij door dun en
serieus vingers dat ik naar mij kijken
tussen gelach dat here zijn niet meer

ik ga wandelen op mijn ceintuur, ik de zon zie
ik ga wandelen op onze ceintuur, ik adem in de lucht
die dat in mij is, die dat van mij is en is op iedereen
en zo ik zie wat niemand kan mij te ontvoeren
en zo ik zwijg niet meer
en zo ik zie mijn schoonheid
en zo ik zie dat ik kan
en zo ik zie dat ik ben geen angst
en zo ik zie alles wat ergedaan moet worden
en dat onze Wereld is voor ons
overtuigt van vervallen


 

© ana rossi                         

domingo, 24 de fevereiro de 2019

palhaças no feminino (2) / clownesses au féminin (2) / payasas en femenino (2) / clown girls on the stage (2) / vrouwelijk clown (2)

a noite cai
lânguida
no planalto central
a plateia chega
devagar
as palhaças estão para chegar

são muitas
são várias
são todas
(des)organizadas
(des)penteadas
na cena em cena
estão fora
estão dentro
de mim

uma a uma
elas chegam
dizendo a quem vem
brincando
sorrindo
gotas de canção

a noite chegou
elas chegaram
estou aqui olhando
estamos aqui olhando
e
participando
homens e mulheres
na senda do tempo
rejuvenesço
com o feminino
dentro
e
fora
de mim



© ana rossi

la nuit tombe
doucereuse
sur le planalto central
le public arrive
lentement
les clownesses sont presque là

elles sont plusieurs
elles sont différentes
elles sont toutes
(dés)organisées
(dé)coiffées
en scène sur scène
elles sont dehors
et dedans
de moi

une à une
elles arrivent
pour dire qu’elles sont venues
pour jouer
pour sourire
gouttes de chanson

la nuit est arrivée
elles sont arrivées
je suis ici et je regarde
et
participent
des hommes et des femmes
sur le sentier du temps
je rajeunis
avec le féminin
dedans
et
dehors
de moi


© ana rossi

la noche cae
sentimental
en el planalto central
el público llega
despacio
las payasas están por llegar

son muchas
son diversas
son todas
(des)organizadas
(des)peinadas
en la escena en escena
están afuera
y adentro
de mí

una a una
ellas llegan
diciendo por qué vinieron
jugando
sonriendo
gotas de canción

la noche llegó
ellas llegaron
estoy aquí mirando
estamos aquí mirando
y
participo
hombres y mujeres
en la senda del tiempo
rejuvenezco
con el femenino
adentro
y
afuera
de mí
  

© ana rossi

the night falls
languid
on the planalto central
the public arrives
slowly
clown girls will arrive soon

they are many
they are differents
they are all
(dis)organized
(dis)heveled
on the scene to the scene
they are out
they are inside
of me

one by one
they arrive
and say what they are looking for
to play
to smile
drops of song

the night came
they came
i’m watching here
we’re watching here
and
participate
man and women
in the path of time
i rejuvenate
with feminine
inside
and
outside
of me


© ana rossi

de nacht val
langzaam
in het planalto central
langzaam
de vrouwelijken clown komen aan

ze zijn meer
ze zijn veel
ze zijn allemaal
ongeorganiseerd
non gestyled haar
op het podium op het tonel komen
ze zijn uit
ze zijn in
mij

één voor één
ze zijn aangekomen
waarom zij kwamen
spelen
glimlach
een druppel liedje

de nacht kwam aan
ze kwamen aan
ik ben hier om te kijken
wij zijn hier om te kijken
en
wij nemen deel
mannen en vrouwen
om de weg van de tijd
ik jonger maak
met vrouwelijk
erbinnen
en
buiten
van mij